گروهی ازدانشجویان کتابداری نبی اکرم(ص)

آب
آب جوشيده سودمند است و ضررى ندارد
امام موسى كاظم (ع )
آب بـاران (كـه مـسـتقيما از آسمان گرفته شود) بدن را پاك و بيمارى ها را برطرف مى كند
حضرت رضا (ع )
از آشاميدن آب زياد بپرهيزيد. زيرا ريشه هر بيمارى است
امام صادق (ع )
نوشيدن آب ، بعد از غذاى چرب ، بيمارى مى آورد.
پـيـغـمـبـر اكرم (ص ) هر وقت غذاى چربى مى خورد، كمتر آب مى نوشيد، و مى فرمود: در چنين حالى ، غذا گواراتر است (و بهتر جذب مى شود).
آب كـه از دو عنصر اكسيژن و هيدرژن تشكيل شده است ، يكى از ضرورى ترين مواد براى بدن است . انسان مدت چند روز مى تواند بدون غذا بسر برد، و از چربيهاى ذخيره شده در بدن استفاده كند، ولى آب موجود در بدن فقط براى مدت 24 ساعت كافى است .
در اسـهـالهـاى شـديـد كـه اغـلب در تابستان رخ مى دهد آب بدن به سرعت كم مى شود و شـخـص زود نـحـيـف و لاغر مى گردد، به طورى كه هر گونه حركتى برايش غير ممكن مى شـود. در ايـن مـورد بايد به بيمار از طريق مختلف آب رسانيد كه اگر كوتاهى شود در معرض ‍ خطر مرگ قرار مى گيرد. براى اهميت آب همين بس كه در قديم يكى از چهار عنصر اصلى محسوب مى شود.
آلو
يـكـى از اصـحـاب مـى گـويـد: خدمت امام موسى كاظم (ع ) رسيدم ، ديدم ظرف آبى جلو حـضـرت اسـت و در آن آلوى سـيـاه است كه فصلش هم رسيده بود. حضرت فرمود: گرميم كرده است .
آلوى تازه ، حرارت را فرو مى نشاند و صفرا را تسكين مى دهد.
آلوى خشك ، خون را طبيعى مى كند و درد مهلك را از بين مى برد.
آلوى خشك بخوريد؛ زيرا ضرر آن از بين رفته و فايده آن باقى مانده است .
هنگامى كه مى خواهيد آلو بخوريد پوست آن را بكنيد. آلو براى هر نوع صفرا و حرارتى سودمند است .
آلوى تازه در تمام مواردى كه پرهيز از موارد پروتئينى در كار باشد، مانند مبتلايان به رومـاتـيـسم ، نقرس و تصلب شرائين ، مى تواند بسيار مفيد باشد، به ويژه كه انرژى زيادى نيز از آن حاصل مى شود. بعلاوه ميوه اى است ادرار آور. مصرف آلو هنگام صبح به نـاشـتـا، در رفع يبوستها و تقويت اعمال كليه ها بسيار مؤ ثر است ، و لى اشخاصى از مـعـده اى ضعيف دارند نبايد از آن زياد مصرف كنند. آلوى پخته با سهولت بيشترى هضم مى شود و عوارض آلوى تازه را نيز ندارد.
دكـتر لو كلر (Lecierc.H) آلوى خشك را غذايى مناسب و ملين ذكر كرده است و آن را براى مـبتلايان به بواسير و يبوست توصيه مى كند. مصرف آلوى خشك برخلاف ساير ملينها مـوجـب مـى شـود كـه ضـمـن ايجاد لينت ، عمل دفع بدون آنكه ضررى داشته باشد، وضع منظمى پيدا كند.
عـده اى از پـزشـكـان مـانـنـد دكـتر كارتن (Carton.P) معتقدند كه اگر قند آلوى تازه را بـوسـيله چندين مرتبه جوشانيدن با آب نيم گرم كاهش دهند، لينت و دفع صفرا به نحو بهترى انجام خواهد گرفت در 100 گرم آلوى تازه مواد زير يافت مى شود:
پروتيد 1 گرم
گلوسيد 5/17 گرم
ليپيد 5/0 گرم
و مقدارى ويتامينهاى A . B . C
100 گرم آلوى تازه توليد 76 كالرى حرارت مى كند.
و 100 گرم آلوى خشك 302 كالرى حرارت دارد.
انار
انار بخوريد، زيرا انار براى آدم گرسنه غذايى كافى و براى آدم سير ميوه اى است گوارا.
امام صادق (ع )
يـكـصـد و بـيـست نوع (اشاره به گوناگونى و زياد بودن انواع ) ميوه هست كه سرور و بهترين آن ها انار است .
امام صادق (ع )
ميوه اى در روى زمين محبوبتر از انار نزد پيغمبر (ص ) نبود.
امام باقر و امام صادق (ع )
هـر كـس در حـال گـرسـنـگـى (و نـاشـتـا) انـار بـخـورد تـا چهل روز قلب او روشن مى ماند
امام صادق (ع )
انار را با پيه آن (پوست نازكى كه ميان دانه ها قرار دارد) بخوريد زيرا معده را دباغى و ذهن را زياد مى كند.
امام صادق (ع )
انار ملس (ترش و شيرين ) براى معده بهتر است .
امام صادق (ع )
خوردن انار شيرين ، آب (نطفه ) مرد را زياد و فرزند را نيكو مى سازد.
حضرت رضا (ع )
دود ساقه درخت انار، حشرات را از بين مى برد.
امام موسى كاظم (ع )
از گـرددانه انار براى بند آمدن خون قاعدگى استفاده مى شود، التيام دهنده زخمهاى نيز هـست . آب انار بسيار مفرح و مدر است . در بيمارى هاى مجارى ادرار، و در موارد عدم ترشح كافى مجارى صفراوى بسيار مفيد است . پوست ريشه آن نيز به واسطه داشتن ماده اى به نـام پـل له تـيـريـن peiietierine يـك ضـد كـرم بـسيار قوى است . پس از مصرف پوست ريـشـه انـار، كـرم كـدو و انـگـلهـاى ديـگـر بـى حـس و بـى حـركـت شـده بـا مـصـرف مـسـهـل بـه سـهولت دفع مى شوند. براى استفاده از پوست ريشه انار مى توان از روش زير استفاده كرد:
حـدود 80 گـرم پـوسـت خشك شده انار را مدت 24 ساعت در مقدار دو ليوان آب بخيسانيد و سـپـس آن را حـرارت بـدهـيـد تـا حـجـم آن بـه ليـوان كـاهـش يـابـد. مـايـع حـاصـل بـايـد در دو تا سه نوبت مصرف شود. در بعضى موارد بعد از مصرف جوشانده ريـشـه انـار، عـوارضـى نـظـيـر تـهـوع ، سـرگـيـجـه ، اسهال و دل پيچه ديه شده است .
در انار مقدار زيادى ويتامين هاى C.B.B.B PP موجود است .
انجير
ابـاذر مـى گـويـد طـبـق انـجيرى براى پيامبر اكرم (ص ) هديه آوردند. آن حضرت به اصـحـاب خـود فـرمـود: بـخـوريـد. اگـر بـگـويـم مـيـوه اى از بـهـشـت نـازل شـده هـمـين انجير است . زيرا انجير ميوه اى است كه هسته ندارد. بواسير را قطع مى كند و براى نقرس مفيد است .
انـجير تر و خشك را بخوريد. چه انجير قواى جنسى را زياد مى كند و رطوبت و سردى را كه موجب ضعف قواى آميزش است برطرف مى نمايد.
پيامبر اكرم (ص )
انـجـيـر سـده هـا را نرم مى كند و براى باد قولنج مفيد است . در روز از آن زياد بخوريد ولى در شب كم بخوريد.
على (ع )
بر كبد (حزقيل )پيامبر زخمى ظاهر شد كه او را آزار مى داد خداوند به او وحى كرد كه شير انجير را بگير و بر سينه خود بمال اين كار را كرد و بهبودى يافت .
امام محمد باقر (ع )
انجيرى بوى دهان را از بين مى برد، استخوان را محكم مى سازد، مو را مى روياند و درد را بر طرف مى كند. و با بودن انجير ديگر احتياج به دارو نيست .
حضرت رضا (ع )
انجيره ميوه اى است بسيار مغذى و سهل الهضم كه مصرف آن براى بچه ها واشخاصى كه از بـسـتر بيمارى برخاسته اند و دوره نقاهت را طى مى كنند، بسيار مفيد است . انجير يكى از مـيـوه هـاى خـيـلى معروف براى نرم كردن سينه و روده هاست كه براى زكامهاى شديد و تـورم حـنجره و برونشيت مزمن نيز مفيد است . به علاوه به علت داشتن دانه هاى ريز باعث تقويت معده و روده مى شود.
انجير براى بدن مقوى است و محرك قواى جنسى نيز مى باشد. در رفع بواسير و صرع و جنون وسواس اثرات بسيار نيكويى دارد. انجير براى كبدهاى ضعيف زيان آور است .
در 100 گرم انجير خشك مواد زير يافته مى شود.
پروتيد 3/4 گرم
گلوسيد 70 گرم
ليپيد 8/1 گرم
سلولز 7 گرم
مواد معدنى 5/5 گرم
و نيز ويتامين هاى B. C
اين مقدار انجير خشك ، توليد 276 كالرى حرارت مى كند.
انگور
بهار امت (پيروان ) من انگور و خربزه است .
پيامبر اكرم (ص )
چهار ميوه از ميوه هاى بهشتى هستند: انگور، رطب (خرماى تازه ) انار و سيب .
امام محمد باقر (ع )
پس از طوفان نوح كه آب زمين را شست و حضرت نوح در قبرستان ها استخوان مردگان را ديـد، بـى تـابـى شـديـدى را آغـاز نـمـود و بـسـيـار انـدوهـنـاك گـشـت . خـداونـد متعال به او وحى كرد كه : ( انگور سياه بخور تا غم تو از بين برود).
امام صادق (ع )
يـكـى از اصـحـاب مـى گـويـد: ديـدم : امـيـرالمـؤ مـنـيـن (ع ) نـان بـا انـگـور ميل مى فرمود.
هشام مى گويد: امام سجاد (ع ) از انگور خوششان مى آمد.
يكى از اصحاب خدمت حضرت امام محمد باقر (ع ) رسيد، ديد براى آن حضرت انگور آورده انـد. حـضـرت بـه او فرمود: پيرمرد مسن و كودك ، دانه دانه انگور را مى خورند، و كسى كـه گمان مى كند سير نمى شود، سه تا سه تا و چهار تا چهارتا؛ و من دو دانه دو دانه مى خورم ، زيرا مستحب است .
دو ميوه است كه با دست خورده مى شود: انگور و انار.
امام صادق (ع )
بـرگ مـو مـقـوى ، قـابـض و مدر است . در اسهالهاى خونى ، خونريزيها، عدم دفع ادرار، نـقـرس ، اسـتفراغ ، اختلالات گردش خون در موقع بلوغ و يائسگى و واريس ، مصرف مى شـود. در خـونـريـزى از بـيـنـى مـى تـوان گـرد بـرگـهـاى مـو را بـه داخل حفرات بينى كشيد تا خونريزى قطع شود.
آب انگور ملين و مقوى است ، و غذاى خوبى براى مبتلايان به بيمارى اوره خون و اسيدوز است . مصرف آن براى مبتلايان به ورم كليه كه از نمك پرهيز داده مى شوند، بسيار مفيد اسـت . از نـظـر تـوليـد حـرارت ، هـر كـيـلو انـگـور معادل 2 كيلو گوشت است .
چـنـيـن مشهور است كه ره كس زياد چاق است ، علاجش خوردن انگور است ، و هر كس زياد لاغر است ، درمانش خوردن انگور است .
بايد در نظر داشت كه كه مصرف زياد آب انگور ايجاد سنگ كليه و رسوبات در دستگاه دفع ادرار مى كند. از نظر استعمال خارجى آب انگور پوست بدن را نرم مى كند و افزودن آن به ماسكهاى زيبايى فوايد بسيارى دارد.
بادنجان
بادنجان بخوريد. زيرا بادنجان مرض را از بين مى برد و مرضى در آن نيست .
امام صادق (ع )
يـكى از اصحاب مى گويد امام على نقى (ع )، به يكى از پيشكاران خود فرمود: براى ما بادنجان تهيه كن ؛ زيرا بادنجان در وقت احتياج بدن به مواد گرمى ، گرم ، و در موقع نـيـاز بدن به مواد سردى ، سرد ⁽²⁰⁾ است ، و بطور كلى در همه اوقات و در هر حالى معتدل است .
هنگامى كه رطب رسيد و انگور پخته شد، بادنجان ضررى ندارد.
امام صادق (ع )
بادنجان براى سودا مفيد است و ضررى براى صفرا ندارد.
امام صادق (ع )
بادنجان بخوريد، زيرا بادنجان از مرض برص (پيسى ) بدن را ايمن مى كند.
امام صادق (ع )
هـنـگـامـى كـه مـيـوه درخت خرما رسيد، بادنجان بخوريد؛ زيرا بادنجان در آن موقع ، نور صورت را زياد و رگها را ظاهر و آب پشت (نطفه ) را بسيار مى كند.
امام صادق (ع )
مشهور است كه اصل بادنجان از هند است . خاصيت غذايى بادنجان كم ، ولى ملين و مدر است و مـصـرف آن بـراى بـيـمـاران مبتلا به خنازير و زخم معده توصيه شده است . ميوه نارس بـادنـجـان بـه عـلت داشـتـن ماده اى به نام (سولانين ) سمى است و نبايد آن را مصرف كـرد. بـه بـادنجان خام خاصيت كرم كشى نسبت داده مى شود. تخم بادنجان براى نزله و تنگى نفس بسيار مفيد است .
باقلا
تـا هنگامى كه حضرت عيسى به آسمان برده شد (و از انتظار پنهان گرديد) خوراكش باقلا بود، و چيزى كه آتش آن را تغيير داده باشد، نخورد.
پيامبر اكرم (ص )
باقلا ساق را محكم مى كند و مولد خون در بدن است . قوه دماغى را نيز افزايش مى دهد.
امام صادق (ع )
خوردن باقلا ساقها را محكم مى نمايد و خون تازه در بدن توليد مى كند.
حضرت رضا (ع )
يـكـى از اصـحـاب مى گويد: شنيدم كه حضرت صادق (ع ) فرمود: باقلا را با پوستش بخوريد، زيرا پوست باقلا، معده را دباغى مى كند.
بـاقـلا ارزش درمـانـى زيـادى دارد، ولى ديـر هـضـم اسـت كـه ايـن اشكال را مى توان با خيساندن آن در آب برطرف كرد. از مصرف آن در پيلونفريت (عفونت هاى چركين كليه ها و لگنچه ) نتايج ارزنده بدست آمده است .
دكـتـر لوكـلر پزشك عاليقدرى كه در درمان بيماريها با فرآورده هاى گياهى ، تحقيقات زيـادى كـرده اسـت ، اثـر درمـانى قابل ملاحظه اى را براى باقلا در درمان التهاب و ورم مـثـانـه ، نـاشـى از وجـود سنگ قايل شده است . مصرف باقلا به منظور رفع روماتيسم ، نقرس و غيره در بين مردم زياد معمول است .
دانـه آن نـرم كـنـنـده و از بـيـن بـرنـده التـهابات بدن است . جوشانده آن نيز مى تواند اسهالهاى مزمن را متوقف سازد.
مـصـرف بـاقـلاى تازه در اوايل بهار، اغلب باعث بروز مسموميت يا حساسيتى مى شود كه به فابيسم (fabisme) معروف است . عوارض ناشى از اين مسمومين كم خونى ، يرقان ، اخـتلالات روحى ، هذيان ، ناراحتى هاى قلبى وحتى گاهى مرگ است . اين عارضه در زمان هـاى قـديـم اغـلب در سـاردنـى اتـفـاق مـى افـتـاد و اخـيـرا نـيـز در ايـران بـخـصـوص در شمال موارد زيادى از اين نوع مسموميت ، ديده شده است .
در صد گرم باقلا مواد زير يافت مى شود:
پروتيد 11 گرم .
گلوسيد 60 گرم .
ليپيد 5/1 گرم .
و مـقـدارى فـسـفـر، كـلسيم ، آهن و ويتامين هاى A.B.C 100 گرم باقلا مولد 340 كالرى حرارت است .